niedziela, 22 marca 2015

Rzdział 10

Odbył się pogrzeb mojego taty. Był ze mną Liam. Płakałam. Rozkleiłam się kompletnie. Na szczęście był przy mnie mój przyjaciel. Właśnie idziemy razem do kawiarni. Powiedział, że przyda mi się gorąca czekolada. I tak nie mam co do roboty w domu. Mama powiedziała, że narazie mogę nie chodzić do szkoły. Dziękuje jej za to.
Usiadłam przy stoliku przy oknie. Liam poszedł zamówić dwie czekolady i zaraz do mnie wrócił.
-Dziękuje.
-Za co?-zmarszczył brwi.
-Za to, że ze mną jesteś.
-I będę zawsze kochanie.-uśmiechnął się.
Odwzajemniłam gest. Dostaliśmy nasze zamówienie.

A mianowicie gorącą czekoladę z bitą śmietaną i kawałkami czekolady. Pychota! Zabrałam się za swój i szybko opróżniłam połowę.
-Tego mi brakowało.-zaśmiałam się.
Łał! Zaśmiałam się! Pierwszy raz w tym tygodniu. Sukces. Liam zbliżył się i wytarł kciukiem moje wąsy z czekolady. Zarumieniłam się. Resztę dokończyliśmy w ciszy.
-Diana?-odezwał się Payne.
-Tak?-zachęciłam go.
-Mam pytanie. Może głupie, ale muszę ci je zadać.
-Mów śmiało.
-Czy...czy ty...jesteś z Zayn'em?-zapytał.
-Nie.-zaprzeczyłam.-To znaczy, ja mu nic nie mówiłam, że jesteśmy razem. A czemu pytasz?
-Bo ostatnio Malik mówił, że chodzicie ze sobą.
Prawie wyplułam to co miałam w buzi, a oczy wyleciały z orbity. Co on właśnie powiedział? Że Zayn i ja razem? Przecież...
-Jak...to?-te dwa słowa sprawiły mi większy trud niż...coś tam.
-No tak mówił, ale nie wierzyłem mu i właśnie dlatego się pytam.
-Aha.-tylko tyle mogło mi przejść przez gardło.
Mój gniew brał górę. Nie będzie ten chuj nazywał swoją dziewczyną, czy tam prywatną dziwką! O nie! Twarz obruciłam w stronę okna. Padał deszcz.
Pod drzewem stał jakiś chłopak. Patrzył na mnie. Był mokry, ale najwidoczniej mu to nie przeszkadzało. Zdjął kaptur i wtedy zorientowałam się, że to był Zayn. Wstałam i wybiegłam z kawiarni. Podeszłam do niego i popchnęłam go.
-Co ty sobie wyobrażasz!?-krzyknęłam.
-Ale...
-Zamknij się! Jak mogłeś? Jak!?-pchałam go.
-Ale...
-Posłuchaj mnie. Nie chce cię już widzieć.-wysyczałam przez zęby.-Mam cię dość.
Wróciłam do Liam'a cała mokra. Miałam to w tej chwili w nosie.
-Sprzeciwiłaś się Malikowi? Temu Malikowi?-Liam uniósł zabawnie brwi.
-A co? To już temu nie można się sprzeciwić?
Zaczęłam cała dygotać. Zimno mi się zrobiło. Założyłam swój płaszcz, ale nadal się trzęsłam. Liam podał mi swój, a ja się nim okryłam. Kochany!
-Wracajmy.-wstał.
Zostawił pieniądze na stoliku i objął mnie ramieniem. Chciałam zdjąć jego płaszcz z siebie, ale mi nie pozwolił.
-Tobie bardziej się teraz przyda.
-Ale...
-Nie chce, żebyś była chora.-pocałował mnie w czubek głowy.
Uśmiechnęłam się. Szliśmy do mojego domu w ciszy. Czułam jak ktoś za nami idzie. Obróciłam się gwałtownie. I nie pomyliłam się. Szedł za nami Zayn. Zayn Dupek Malik.
-Diana!-zawołał.
-Czego ty jeszcze ode mnie chcesz?-odwróciłam się do niego przodem.
Podszedł do mnie. Położył swoje dłonie na moich biodrach (pomińmy, że wtedy padał deszcz). Patrzył w moje oczy, a ja w jego.
-Diana.-westchnął.-Proszę.
-O co ty mnie prosisz?
-Wysłuchaj mnie.
-Nie mam zamiaru.
Wróciłam do Liama i szybko dotarliśmy do mojego domu.  Nasze rzeczy były kompletnie mokre. Poszłam do razu do łazienki. Rozebrałam się z mokrych ciuchów i przebrałam w cieplutką piżamę. Wyszłam i od razu wparowałam do łóżeczka. Na początku było zimne, ale później było cieplutkie. Liam wszedł po cichu. Leciało z niego.
-Do łazienki. Migiem.-wskazałam na drzwi.
Pokiwał lekko głową. Wszedł i zamknął drzwi. Wstałam i poszłam do sypialni rodziców. Wzięłam jakąś koszulkę taty i bokserki. Jedna łza spadła na podłogę. Brakuje mi go. Otarłam policzek i wróciłam do pokoju.
-Liam.-zapukałam lekko w drzwi.
Otworzył, a ja mu je podałam. Usłyszałam, tylko ciche "dzięki". Weszłam w ciepłą pościel. Chwilę później przyszedł Liam. Koszulka była ciut za duża, ale mniejsza z tym.
-Dzisiaj śpisz u mnie.-obwieściłam.
Chłopak wywrócił oczami. Wlazł pod kołdrę i przyciągnął mnie do swojego torsu. Teraz czułam się najbezpieczniej na świecie. Nagle się błysnęło. Wtuliłam się mocniej. Spojrzałam się na okno. Ktoś tam stało. Kiedy się drugi raz błysnęło widziałam czarną postać. Wstałam i podeszłam bliżej.
Liam
Diana wstała i podeszła do okna. Patrzyła się w nie. Przecież tam nikogo nie było. Na szybie odcisnęła się dłoń. Dziewczyna położyła na tym miejscu rękę. Odskoczyła. Wróciła do mnie i mocno przytuliła.
-Diana.
-On patrzy. On wie, że jesteś dla mnie ważny tak jak był tata.
-Diana, co ty mówisz?
-On wie.
Nagle zasnęła. Sam płożyłem się spać. Jednak ta sytuacja nie dawała mi spokoju.

niedziela, 15 marca 2015

Rozdział 9

 Czytasz?=Komentujesz!=Motywujesz!

Biegłam ile miałam sił w nogach. Tak wiem, głupia jestem. Powinnam uciekać na przykład do Liam'a, a nie do lasu. Czułam, że ktoś za mną biegnie. Momentalnie przyśpieszyłam. Biegłam w głąb lasu. Zaczęłam powoli tracić siły.
Zwolniłam, aż w końcu oparłam się o drzewo. Obracałam głowę we wszystkie strony. Nikogo nie było. Nagle usłyszałam pęknięcie gałęzi czy patyka. Zaczęłam kręcić się we wszystkie możliwe strony.
-Kto tu jest?
Pytałam się chyba powietrza. Cisza. Czego się spodziewałam? Że ktoś odpowie? Jestem rąbnięta. Muszę teraz wrócić do domu. Tylko którędy? Zaczęłam iść w byle jakim kierunku. Może trafie. Przez cały czas czułam na sobie czyjś wzrok. Mimo, że się odwracałam to nikogo nie widziałam. Słyszałam czyjeś kroki. Może zwariowałam, ale dałabym sobie rękę uciąć, że słyszę kogoś za mną. Po jakimś czasie nadal byłam w lesie, a końca nie było widać. Zabłądziłam.
-Świetnie.-wymamrotałam sama do siebie.
Usiadłam  na kamieniu i schowałam twarz w dłoniach. Nagle zaczęło badziej wiać. Rozwiał mi włosy. Spojrzałam przed siebie.
W oddali stały dwie dziewczynki ubrane w białe sukienki. Trzymały się za ręce. Zbliżały się do mnie. Patrzyłam się na nie jak głupia. Kiedy były blisko ja zaczęłam się cofać aż wpadłam na drzewo. Nosz kuźwa! Zaczęłam biec w byle którą stronę. Co tu się kurde dzieje?! To jest psychiczne. Odwróciłam się. Dziwne, te dziewczynki nadal były. Blisko mnie. Wydaje się, że w ogóle nie biegłam, a jestem zmęczona. Nagle ktoś pociągnął mnie w innym kierunku. Biegłam za nim. Nie wiem kim był, ponieważ był odwrócony do mnie tyłem. Wyprowadził mnie z lasu.
-Dziękuje.-wyszeptałam niezrozumiale.
-Nie ma za co.-odwrócił się do mnie.
To był Zayn. Ten skończony Zayn Dupek Malik. Lepiej nie mogłam trafić.
-Widziałeś to co ja?-zapytałam.
-Co masz na myśli?-zmarszczył brwi.
-No to w lesie. Widziałeś to?
Spuścił głowę i zaczął iść w drugą stronę.
-Zayn! Odpowiedz!
-Nie twój interes.-wrócił się do mnie.-Nie mieszaj się w to.-powiedział surowo.
-Nie zabronisz mi. Co ty ukrywasz Malik?
-Nic nie ukrywam.-odszedł.
-Pięknie, kurwa, pięknie! Zostaw mnie bez żadnych wyjaśnień! Dobrze!-krzyczałam.-Jesteś skończonym dupkiem!
Obróciłam się dwa razy wokół własnej osi i uznałam, że muszę wrócić do domu. Oby już rodzice wrócili. Weszłam powoli. Zastałam zapłakaną mamę w salonie. Usiadłam koło mniej. W ręce trzymała zdjęcie taty.
-Mamusiu, co się stało?-zapytałam.
-Tata...nie żyje.-wtuliła się we mnie.
W moich oczach pojawiły się łzy, które zaczęły spływać po policzkach. Jako to nie żyje? Głaskałam moją rodzicielkę po plecach. To jest nie możliwe.
-Jak to się stało?-wydusiłam z siebie z wielkim trudem.
-To była śmierć z niewiadomych przyczyn. Policja uważa, że został zamordowani, a po sekcji uznano, że popełnił samobójstwo. Jest jeszcze trzecia teoria, że ktoś go do tego zmusił, czy coś w tym stylu.
Pobiegłam na górę. Wyjęłam zdjęcia naszej rodziny i zaczęłam je oglądać. Pamiętam, że jako dziecko najlepszy kontakt miałam z tatą. Zawsze mogłam na niego liczyć. Zwierzałam się mu. Znał każdy mój sekret. Nagle zadzwonił mój telefon. Otarłam łzy i odebrałam.
-Cześć.-odezwał się promiennym głosem.
-Hej.-próbowałam brzmieć na wesołą.
-Będę za 10 minut.-rozłączył się.
I tylko po to dzwonił? Fajnie. Schowałam zdjęcia i opadłam na łóżko. Zamknęłam oczy. Kiedy je otworzyłam ujrzałam Liam'a.
-Tak szybko?-zdziwiłam się.
Usiadłam po turecku czekając aż Liam usiądzie koło mnie.
-Czemu płakałaś?-otarł kciukiem mój policzek.
-Mój tata nie żyje.-mówienie o tym wywołuje duży ból.
Liam już nic nie mówił. Przytulił mnie. Milczał i za to mu dziękowałam. Nie miałam ochoty o tym mówić. Odkleiłam się od niego.
-Nie płacz. O mam pomysł jak cię rozweselić.
Tańce Liam'a xD
Zaczął śmiesznie tańczyć. I to w nim kochałam. Potrzebowałam śmiechu, a on umiał to zrobić.
-I to w tobie kocham.-zaśmiałam się.
-Co?
-To, że zawsze próbujesz mnie rozweselić.
Na te słowa dostałam soczystego buziaka w policzek.

poniedziałek, 9 marca 2015

Rozdział 8

Nagle za oknem zauważyłam wysokiego chłopaka. Ubrany na czarno z kapturem na głowię. Przestraszyłam się. Podeszłam do Liam'a.
-Liam?
-Hmm?
-Jakiś chłopak się na mnie gapi.-wyszeptałam. Bałam się, że może mnie usłyszeć. Tak wiem, głupia jestem. Bo jak ma mnie usłyszeć jak stoi za szybą?
Liam złapał mnie w talii i przyciągną do siebie. Byłam mu wdzięczna, bo kiedy się odwróciłam tego faceta już nie było. Odetchnęłam z ulgą.
-Dzięki.-uśmiechnęłam się.
-Nie ma sprawy.-odwzajemnił gest.
***
Po treningu poszłam się przebrać. Spakowałam wszystkie rzeczy do torby i wyszła z budynku. Nagle zostałam brutalnie przyparta do ściany. To był ten chłopak. Teraz widziałam jego twarz. Niebieskie oczy, blada cera. Spod kaptura było widać jego brązowe włosy.

-Witaj piękna.-szepnął.
-Odsuń się.-próbowałam się wydostać. Jego ręce zjechały na moje biodra. Patrzył na moje usta. W jego oczach spostrzegłam tajemniczy błysk.-Zostawisz mnie?-zapytałam. Głupio pytam. I tak mi powie "nie".
-Nie.-a nie mówiłam?
Zaczął wodzić nosem po mojej skórze. Od policzka po szyję aż do dekoltu. Zaczął składać mokre pocałunki na mojej szyi.
-Przestań.-szepnęłam. Nie powiem, sprawiało mi to przyjemność, ale nie jestem pierwszą lepszą suką.
-A ty czego tu?-usłyszałam głos Liam'a.
-No siema Payne!-puścił mnie i przybił piątkę z Liam'em.
-Znacie się?-zapytałam.
-Taa, niestety.-Louis wywrócił oczami na słowa bruneta.-Chodzi do naszej szkoły. Jest w paczce Malika.
-Aha.
-Choć już.-Liaś złapał mnie za rękę i prowadził przed siebie.
Usłyszałam tylko śmiech Louisa. Szliśmy do mnie w ciszy. Nie była to niezręczna cisza, ale taka której potrzebowałam. Liam nie puszczał mojej ręki. Dziękowałam mu za to, bo bym bała się tak sama bez kogoś.
-Co jest?-zapytał.
-Nic. Mogę ci mówić Daddy?
-Dlaczego akurat Daddy?-zaśmiał się.
-Bo jesteś bardzo opiekuńczy i kochany.-uśmiechnęłam się słodko.
-No dobrze.
Doszliśmy pod mój dom. Stanęliśmy na chodniku. Liam momentalnie mnie puścił. Patrzył się na okno pokoju. Coś tam stało.
-Liam.-szepnęła.
-Muszę iść.-i pobiegł.
Zostawił mnie samą. Świetnie kurwa. Weszłam do domu. Co dziwne drzwi były otwarte. Zdjęłam buty i kurtkę. Weszłam do kuchni. W całym domu panowała cisza. Poszłam do mojego pokoju.
Kiedy byłam na korytarzu i chciałam złapać za klamkę usłyszałam ciche jęki. Dochodziły one zza drzwi, które były zamknięte. Podeszłam tam i nacisnęłam klamkę. Drzwi otworzyły się z lekkim skrzypnięciem. Otworzyłam je na rozcież. Jakaś dziewczyna stała na stołku, a na szji miała sznur. Chwilę później wisiała na nim. Zaczęłam piszczeć. Wybiegłam na dwór i zaczęłam biec do lasu. To jednak nie był dobry pomysł.


_____________________________________________________
Przepraszam, że dopiero dzisiaj, ale wczoraj byłam strasznie zajęta.
Co Diana zobaczy w lesie? Powie komuś o tym co widziała?
Komentujcie. Chętnie poczytam :)

niedziela, 1 marca 2015

Rozdział 7

Przeczytałaś/łeś?=Skomentuj!

Obudził mnie budzik. O boże... Nie chce mi się wstawać. Zayna nie było. Zwlokłam się z łóżka i podeszłam do szafy. Zaczęłam w niej grzebać. Wyciągnęłam byle jakie ubrania. Poszłam do łazienki i ubrałam się w to. Włosy związałam w kucyk i zrobiłam lekki makijaż. Wróciłam do  sypialni, wzięłam plecak i zeszłam na dół. Nie chce mi się jeść. Zebrałam się i wyszłam. Znów jadę na rowerze.
Zaczyna się horror. Lekcja matematyki. Pani się spóźniała. To nie w jej guście. Przyszła jakaś baba.
-Moi drodzy. Pani od matematyki nie będzie do końca tygodnia. Będziecie mieć zastępstwa.
Clara powiedziała, że to dyrektorka. Od razu spoważniałam. Poszła, a ja nie wiem co teraz robić. Dziewczyna złapała mnie za rękę i prowadziła na dwór. Usadziła mnie na ławce, a sama usiadła koło mnie.
-Co cię łączy z Malikiem?-zapytała.
-Nic?-odpowiedziałam pytaniem.
-Nie okłamuj mnie. Cała szkoła wie już.
-O czym ty gadasz?
-Wszyscy wiedzą, że Zayn  do ciebie zarywa.
-Ale on mnie nie obchodzi? Nie mam zamiaru się z nim zadawać.
Spojrzała na mnie takim dziwnym wzrokiem. Zaczynam się jej bać. Naprzeciwko nas usiadł Zayn z Harrym i paroma innymi idiotami. Patrzył na mnie. Wstałam i podeszłam do niego.
-Czego się gapisz?-syknęłam.
Wiem, dziwnie się zachowuje. Jeszcze parę godzin temu cieszyłam się, że do mnie przyszedł, a teraz jestem wkurzona. Ale muszę mu pokazać, że mi na nim nie zależy.
-Skarbie...-wstał.
-Nie mów tak do mnie.
Złapał mnie za dłoń, ale zaraz się wyrwałam. Teraz jeszcze nazywa mnie "skarbie"?
-Kochanie...
-Za dużo masz zębów "kochanie"?
Usłyszałam za plecami mulata śmiech. Jestem górą! Juchu!
-Trzymaj się ode mnie z daleka.
Wróciłam się do Clary. Usiadłam i zaczęłam gadać z nią o byle czym. Kontem oka zobaczyłam blondynę siadającą Zayn'owi na kolana.
-Ej Clara. Zayn ma dziewczynę?-spojrzałam się na nich.
Dziewczyna namiętnie pocałowała chłopaka w usta.
-To jest Perrie. Oficjalna i prywatna dziwka Malika, ale to, że ma chłopaka nie przeszkadza jej się puszczać na boki.-zaśmiała się.
-A on wie o tym, że go zdradza?-dopytywałam.
-Jasne, że wie. Ona się puszcza, więc i Zayn  też ją zdradza.-wzruszyła ramionami.
Co za szmata. Ja bym tak nie potrafiła. Zadzwonił dzwonek i weszłyśmy do szkoły. Pogadałyśmy jeszcze z Sophie, ale musiałyśmy iść na lekcję. Na moje nieszczęście Zayn cały czas się na mnie patrzył.
Wróciłam do domu. Muszę się zbierać na zajęcia. Jakoś nie widziałam w szkole Liama. A podobno chodzi do naszej szkoły. No trudno. Spakowałam do torby ubrania na zmianę. Teraz kolej taty mnie zawieść. Nie mam zamiaru jeździć na rowerze. Jest za daleko.
Dojechaliśmy, a ja wysiadłam. Już wiedziałam co robić. Weszłam pewnie na salę po przebraniu się. Wszyscy na mnie patrzyli, ale co tam. Mam to gdzieś. Każdy rozgrzewał się indywidualnie. Nadal nie było widać Liama. Nagle wpadł zdyszany na salę i podszedł do mnie. Przywitał się za mną buziakiem w policzek. Uuu! Romantyk!
-Pani nie ma?-zapytał.

-Jeszcze nie.-uśmiechnęłam się.
-Jesteś słodka.-posłał mi buziaka.
-Oooo! Słodki to ty jesteś.
-Bo się zaczerwienie.
Zaśmialiśmy się równocześnie. W tym momencie przyszła nauczycielka. Stanęliśmy wszyscy w równej linii przed nią.
-Moi drodzy. Chciałabym powiedzieć, że jedno z was może pojechać do Nowego Jorku. Wybiorę tylko jedną osobę. Przez kolejny tydzień będę patrzyła na to czy się nie spóźnia, co umie.
Przełknęłam powoli ślinę. Już mogę śmiało powiedzieć, że nie mam o czym marzyć. Nagle za oknem zauważyłam...



_____________________________________________________
Hejo :) Jak tam leci wam czas? Chciałabym wam powiedzieć, że wcześniej zapomniałam napisać, że jest nowy bohater: Liaś. Chciałabym też wiedzieć co myślicie o tym rozdziale i o całym blogu. Warto pisać?

poniedziałek, 16 lutego 2015

Rozdział 6

 Czytasz?=Komentujesz!=Motywujesz!

Wróciłam do domu. Rzuciłam się na łóżko ze zmęczenia. Jak mi się nic nie chce. Poszłam z niechęcią do łazienki umyć się. Czemu te zajęcia muszą być tak późno? Jest prawie 19. Umyłam się i wyszłam. Nagle usłyszałam mój telefon. Znów esemes.

Nieznany numer:Otwórz okno skarbie :*


Niepewnie podeszłam do okna. Wychyliłam się, ale na dole nikogo nie było. Otworzyłam okno. Nie wiem czy dobrze robię. Szybko wskoczyłam do łóżka, bo zrobiło się zimno. Jestem w ręczniku. O cholera! Wstałam. Miałam zamier założyć chociaż bieliznę, ale zobaczyłam czyjeś ręce łapiące za parapet. Wróciłam się do łóżka w trybie natychmiastowym.
-Witaj.-przywitał się.
Znam ten głos. Tylko jedna osoba na świecie ma taki głos. Wszedł i zamknął okno. Usiadł koło mnie. Od razu przesunęłam się na koniec łóżka. Jeszcze parę centymetrów i spadnę.
-Spodziewałaś się kogoś innego?-zapytał z cynicznym uśmiechem. Nie mogłam nic powiedzieć, więc tylko pokiwałam głową.-Nie bój się.-próbował dotknąć mojego policzka. Na szczęście zrobiłam unik.-Nie lubisz tego?-przybliżył się od mnie i złapał moją twarz w swoje dłonie.

Delikatnie musnął moje usta. Szybko wstałam. Zmierzałam do łazienki, jednak ktoś mi to uniemożliwił zastawiając drzwi.
-W tym ręczniku wyglądasz lepiej niż w ubraniu, ale chyba się tego pozbędziemy.-powiedział oblizując usta.

Podeszłam do szafy i szybko założyłam majtki. Zastanawiałam się tylko jaką koszulkę założyć.
-Masz moją.
Odwróciłam się i zobaczyłam jak Zayn zdejmuje koszulkę, a następnie rzuca w moją stronę. Złapałam ją. Szybko wciągnęłam ją przez głowę. Poszłam do łazienki, aby odwiesić ręcznik. Wróciłam do pokoju i zastałam Zayn'a w samych bokserkach.
-Choć.-wyciągnął rękę w moją stronę.
Podeszłam niepewnie, a on posadził mnie na swoich kolanach.
-Mogę się przytulić?-zapytał.
-Jasne.-powiedziałam.
Od razu wtulił się we mnie jak dziecko. Tuliłam go przy tym bawiąc się jego włosami.
-Jesteś moja.-wyszeptał.
Zastygłam. Nie mogłam się ruszyć, ani nic powiedzieć. Na chwilę wstrzymałam oddech. Największy przystojniak powiedział, że jestem jego. Nagle przewrócił nas tak, że leżałam na łóżku, a on wisiał nade mną. Patrzyłam się mu w oczy. Płonęło w nich porządanie. Ponownie złączył nasze usta. Oddałam pocałunek, ale coś mi nie dawało spokoju. Zayn zacząło całować moją szyję robiąc malinki.
-Nie mów mu, że jesteś jego.-powiedziała Clara.
-Czemu?
-Bo tylko wtedy będzie miał do ciebie wszelkie prawa i będzie mógł cię rżnąć kiedy i gdzie będzie chciał.

-Nie jestem twoje.-wyszeptałam.
Od razu przestałam cokolwiek robić. Zayn to zauważył i do razu zszedł ze mnie.  Wstałam do pozycji siedzącej.
-Chodźmy spać.-powiedziałam.
Położyłam się. Poczułam jak Zayn kładzie się za mną i przyciąga mnie do siebie.
-Dobranoc mała.-wyszeptał do mojego ucha.

Czułam jak bawi się moimi włosami. Tylko tyle wystarczył, abym usnęła z wielkim uśmiechem na twarzy.

poniedziałek, 9 lutego 2015

Rozdział 5

Pani zaczęła sprawdzać listę. Kiedy wyczytała mnie powiedziałam tylko "jestem". Zaraz spojrzała na mnie. Jej wzrok, gdyby mógł zabiłby mnie.
-Młoda damo. Na moich lekcjach nowe osoby wstają i mówią "jestem proszę pani".
Przewróciłam oczami. Wyczytała mnie ponownie. Wstałam i powiedziałam zwykłe "jestem". Znów powrócił jej ten wzrok. Ona nie ma dosyć? Zayn obok mnie się śmiał. Nie dziwię się mu. Na jego miejscu też bym się śmiała.
-Dobrze, czyli nieobecna.-wymamrotałam
-Jestem proszę pani.-wyrecytowałam jej jak na kazaniu.
Sprawdzała dalej. Niech nie myśli, że jej odpuściłam. Nie chciałam po prostu mieć nieobecności. Popieram Clarę, można się z nią kłócić. 

Dzwonek. Jak dobrze. No prawię. Siedziałam z Zayn'em. Cały czas się na mnie patrzył. A raz położył mi dłoń na moim udzie, ale zaraz ją strzepnęłam. Jest ciepło jak na listopad. Mogliśmy wyjść na dwór na przerwę. Usiadłam przy stoliku. Podniosłam głowę i dostrzegłam Zayn'a kilka stolików dalej. Palił papierosa.
To można palić? W szkole? Przyszła Sophie i usiadła po turecku obok mnie.
-Można palić?-palnęłam.
-Można, tylko poza szkołą. A co palisz?-uniosła zabawnie brwi.
-Nie.-poprawiłam się na siedzeniu.
-Patrz tam.-wskazała na  Zayna. Przyglądał mi się. Zamrugałam uwodzicielsko, a on przegryzł dolną wargę.
-Kręcisz z Malikiem?-zapytała Clara, która ni stąd ni z owąt się pojawiła.
-Nie.-szybko zaprotestowałam.
-Tak, jasne.-zrobiła głupią minę.
-No chyba ty.-zachichotałyśmy.
-A podoba ci się?-zapytała Sophie.
-No, niezły jest. Przystojny, słodki, ale nie w moim guście.-przyznałam.
Dzwonek. Kolejne głupie lekcję.

Jestem w domu i próbuje odrobić lekcję. Główkuje nad matematyką i złapałam się za miejsce, gdzie trzymał mnie Zayn. Wtedy w szkole poczułam takie dziwne uczucie w podbrzuszu. Odrobiłam lekcję jakimś dziwnym trafem. Zeszłam na dół do kuchni.
-Zaraz przywiozą pizze.-oznajmiła mama.
Uśmiechnęłam się. Poszłam do salonu. Rozłożyłam się na sofie i zaczęłam oglądać telewizję. Skakałam po kanałach. Nic ciekawego. Nagle zatrzymałam się na wiadomościach. Mówili o jakimś nie wyjaśnionym zdarzeniu.
Dziewczyna w niewyjaśnionych okolicznościach zaginęła kilka dni temu. Wczoraj w nocy odnaleziono jej ciało. Dziewczyna prawdopodobnie została brutalnie zgwałcona, a jej ciało zostało zmasakrowane. Znaleziono ją w lesie nie daleko 'starego' domu.
I tak dalej. Powiedzieli, że znaleźli ją niedaleko mojego domu.
-Skarbie, pizza.-zawołała mnie mama.

Pobiegłam tam i od razu zjadłam pierwszy kawałek.
-Nie jedz dużo, bo jeszcze na zajęcia.-przypomniała mi.-Zawiozę cię.
Pokiwałam głową na znak, że zrozumiałam. Poszłam na górę. Muszę zebrać rzeczy na zajęcia. Wzięłam torbę i zaczęłam wrzucać wszystko. Zeszłam pospiesznie na dół. Mam jeszcze pół godziny. No pięknie. Wyszłam na dwór i wsiadłam do samochodu. Mama przyszła chwilę później. Wsiadła i ruszyłyśmy.
Dojechałyśmy, a ja w pośpiechu wysiadłam i kierowałam się do szatni. Muszę się przebrać. W końcu mogłam iść na salę, która była wielka. Już było parę osób. Myślałam, że będę sama. Weszłam niepewnie. Wszyscy spojrzeli na mnie. Czułam się dziwnie, ale za chwilę przyszła nauczycielka. To znaczy, tak myślę. Poza tym, że mnie przedstawiła, to jeszcze był dość fajny chłopak. O ile mi wiadomo miał na imię Liam. Zaczęłam się rozgrzewać. Spojrzałam na resztę. Ten cały Liam tańczył, ale tak, że szczęka mi do samej ziemi siegała. Tańczył niesamowicie. Podszedł do mnie, a ja odwruciłam wzrok.
-Cześć. Jestem Liam.-przedstawił się z wielkim uśmiechem.
-Diana.-również się uśmiechnęłam.
Poszedł na środek. Pani powiedziała, że teraz każdy zaprezentuje o co umie. Liam dawał radę. Jest niezły. W końcu przyszła pora na mnie. Stanęłam na środek. Muzyka zaczęła grać, a ja poruszałam się w rytm.
Skończyła. Usiadłam na ławce i napiłam się wody.
-Jesteś świetna. Pierwsza lekcja, a ty już jesteś gwiazdą-powiedział uśmiechnięty Liam. Zarumieniłam się. Czekaj? Czy on zawsze się tak szczerzy?
Zajęcia się skończyły. Przebrałam się. Wzięłam do ręki mój telefon. Nowa wiadomość. Nacisnęłam małą kopertkę.
Nieznany numer:Zostaw otwarte okno na noc ;)
Zignorowałam to. Ktoś jaja sobie robi.




                                 Przepraszam za błędy.
                             Przeczytałaś?=Skomentuj!

niedziela, 1 lutego 2015

Rozdział 4

Już nie zasnęłam. Kiedy rozległ się dźwięk mojego budzika musiałam wstać. Poszłam do łazienki i odbyłam poranną toaletę. Ubrana zeszłam na dół. Weszłam do kuchni. Nikogo nie było. Mama i tata są w pracy. Czyli będę musiała iść na zajęcia taneczne sama. Dobra, przeżyję. Nie chciałam jeść. Jakoś nie mam ochoty. Ubrałam się i wyszłam na dwór. Zaczyna robić się zimno. Z garażu wyprowadziłam rower. Poczułam, że czegoś zapomniałam. Plecak! Nie ma to jak pojechać do szkoły bez plecaka. Wróciłam do domu po mój bagaż. W końcu mogłam jechać.
*oczami Zayna*
Wszedłem do szkoły. Jak ja nienawidzę tutaj chodzić. Za kilka miesięcy kończę 18 lat i nie będę chodzić. Nie wiem czy wytrzymam. Usiadłem pod klasą. Jestem wcześniej niż zawsze. Nagle zobaczyłem dziewczynę. Piękna, urocza, uśmiechnięta. Dopiero później skapnąłem się, że to ta nowa. Wczoraj tego nie zauważyłem. Usiadła na drugim końcu ławki. Cały czas patrzyłem się na nią. Spojrzała na mnie. Uśmiechnęła się słodko.

Wysiliłem się na minimalny uśmiech. Nigdy nie uśmiechałem się do dziewczyny. Inne były....były inne. Wiem, masło maślane, ale tak jest. Tamte dziewczyny były... Zawsze jak dowiadywały się o mojej tajemnicy to od razu mnie skreślały. Słyszałem jak tamta plotkara Clara powiedziała jej o tym. Jednak Diana nic z tego sobie nie zrobiła. O, nawet zapamiętałem jej imię.
*oczami Diany*
Zayn cały czas mi się przyglądał. Usłyszałam szuranie, a chwile później koło mnie był on.
-Hej.-wyszeptał.
-Hej.-również wyszeptałam.
-Co tam?-zapytał.
-Dobrze.-nieśmiało podniosła na niego wzrok. Miał przepiękne oczy.
Na szczęście zauważyłam Clarę. Jak dobrze. Zayn kiedy tylko ją dostrzegł odsunął się ode mnie. Uff....
-Hej skarbie.-pocałowała mnie w policzek.-Chce ci kogoś przedstawić.
-No dobra.
-A ty z Zayn'em?-zapytała, kiedy odeszłyśmy na dobrą odległość.
-Nic. Zaczął do mnie gadać, ale kiedy cię zobaczył to zrezygnował.
-Widocznie nasz Bad Boy się zakochał.-walnęła mnie w ramie.
-No chyba nie.
-Hej sis.-pojawiła się przed nami jakaś dziewczyna. Pocałowały się w policzek.
-Diana to jest Sophie, Sophie to jest Diana.
-Cześć.-powiedziałam niepewnie.
-Cześć.-przytuliła mnie. O kurcze...
-O boże! Diana, choć. Zaraz przyjdzie "wiedźma".
-A to kto?-zapytałam.
-Baba od matmy. Jest strasznie wkurzająca, ale fajnie się z nią kłuci.-uśmiechnęła się chytrze.
Pokiwałam głową. Pożegnałyśmy się. Ruszyłyśmy pod salę. Cała klasa już ładnie stała pod drzwiami. Szybko się ustawiłyśmy na końcu. Zadzwonił dzwonek, sygnalizując zaczęcie się lekcji. Pani "wiedźma" przeszła bardzo szybko. Już jej nie lubię. Otworzyła klasę i kierowałam się do ławki w której siedzę z Clarą, ale poczułam, że ktoś łapie moją dłoń. Zaciągnął mnie na ostatnią ławkę i posadził na krześle. Podniosłam głowę. Był to Zayn. Czy on się na mnie uwziął?
-Ej no Zayn!-wydarła się Clara mimo, że jest pani.
-Młoda damo.-odezwała się pani.
-Proszę Pani, ja siedzę z nią...-wskazała na mnie.-..,a ten tu zaciągnął ją tam.-podeszła do nas.
Zayn gwałtownie wstał. Nie widziałam jak na nią patrzy, ale wiem, że mógłby nim zabić.
-Spadaj szmato.-wysyczał.
-Sam spadaj dziwkarzu!-wrzasnęła.
Takiego kina to ja nie widziałam. Cała klasa odwróciła się i patrzyła co dalej będzie się dziać.
-Przestańcie!-wstałam. Zwrócili się do mnie.-Przestańcie. Clara później z tobą będę siedziała.
-Nie. Ja nie chce, żebyś z nim siedziała.
-Bo co, ugryzę ją?-zadrwił Zayn.
-Spierdalaj.
-Dość!-wrzasnęła nauczycielka.-Zayn, Clara, chcecie wylądować u dyrektora?-uniosła do góry jedną brew.
Dziewczyna zrezygnowała. Usiadła niedaleko nas. Zayn również usiadł.